Bazı şehirler vardır fotoğraflarda güzel çıkar ama ruhunu ele vermez. Bazılarıysa ilk bakışta değil, yavaş yavaş açılır insana. Sinop, işte tam olarak böyle bir yer. Yol boyunca kıvrılan virajlar, bir görünüp bir kaybolan deniz ve rüzgârın taşıdığı tuz kokusu… Daha varmadan içine bir dinginlik çöküyor.
Ama bu dinginliğin altında, derin bir hüzün de var. Sinop’a adım atan herkesin yolu bir şekilde o ağır kapıya çıkıyor. Bir dönem yazarların, şairlerin, gazeteciler ve siyasetçilerin de yattığı Sinop Cezaevi…
BİR HAFIZA MEKANI
Buraya girdiğinizde ilk fark ettiğiniz şey sessizlik değil, o sessizliğin ağırlığı… Demir kapılar, taş duvarlar ve dar avlular… Ama asıl iz bırakan, burada yaşamış insanların geride bıraktıkları. Özellikle de Sabahattin Ali’nin o meşhur dizeleri: “Dışarda deli dalgalar/ Gelip duvarları yalar/ Seni bu sesler oyalar/ Aldırma gönül aldırma…” Şarkı olarak da günümüzde herkesin diline dolanan bu dizeler cezaevini gezerken mırıldanarak düşüyor dudaklarınızdan… Cezaevini gezerken o dalga seslerini gerçekten duyuyorsunuz. Sonra onların burada yaşadıklarını düşünüyor, bu yaşananlar esnasında dökülen dizelerle kalemlerinin en büyük dostları olduğunu anlıyorsunuz. Ve buranın aslında sadece bir yapı değil içeride kalanların duygularıyla yoğrulmuş bir hafıza mekânı olduğunu düşünüyorsunuz. Her hücre bir insanın yalnızlığı, her pencere yarım kalmış bir hayal…
ŞEHRİN SESSİZ KORUYUCULARI
Cezaevinden çıkıp başınızı kaldırdığınızda, şehrin etrafını saran surları fark ediyorsunuz. Sinop Kalesi, yüzyıllardır aynı yerde, aynı kararlılıkla duruyor. Dalgalar ona çarpıyor, rüzgâr onu aşındırıyor ama o hâlâ ayakta… Biraz daha içeriye, Boyabat’a doğru ilerlediğinizde, başka bir zamanın içinden geçen bir yolculuk başlıyor. Boyabat Kalesi, yüksek bir kayalığın üzerinde, adeta gökyüzüne tutunmuş gibi… Bu kaleler sadece savunma yapıları değil, zamanın tanıkları… Her biri bir dönemi okuyor size, her biri ayrı bir hikâye anlatıyor dinleyene…
TAŞ DUVARLAR DİLE GELİYOR
Sinop’un geçmişi sadece dışarıda değil, içeride de saklı. Arkeoloji Müzesi’nde sergilenen her eser, toprağın altından çıkarılmış bir hikâye. Bir çömlek parçası, bir heykel ya da bir sikke… Hepsi “Burada bir hayat vardı” diyor adeta. Etnografya Müzesi ise insanların gündelik yaşamlarına, alışkanlıklarına, sevinçlerine ve hüzünlerine dokunuyor. Pervane Medresesi’ne girdiğinizde ise zaman biraz yavaşlıyor. Taş duvarların serinliği, avlunun dinginliği… Burası sadece bir eğitim yeri değil, aynı zamanda bir sığınak. Alaaddin Camii’nde ise sadeliğin gücünü hissediyorsunuz. Gürültüden uzak, gösterişsiz ama derin bir huzur buluyorsunuz.
TÜRKİYE’NİN EN KUZEYİ
Sinop’un en kuzeyine doğru ilerledikçe şehir azalıp, doğa artıyor. Ve bir noktada, karşınıza sadece deniz ve rüzgâr çıkıyor. İnceburun Feneri… Türkiye’nin en kuzey noktası. Burada rüzgâr daha sert esiyor. İnsan kendini küçük hissediyor ama yaşam da bir o kadar gerçek. Fener, sadece gemilere yol göstermiyor, bazen insana da yön veriyor. Burada gördüğünüz ve şahit olduklarınızdan sonra kendi hayat yönünüzü de durup düşünüyorsunuz.
FİLOZOFUN İZİNDE
Şehrin merkezinde yürürken bir anda karşınıza çıkıyor Diyojen elinde feneriyle…Antik Yunan filozofu ve kinik felsefesinin en radikal temsilcisi, gündüz vakti insan arayan o meşhur filozof. Sinopluymuş Diyojen. Milattan önce 412 yılında Sinop’ta doğmuş, ancak babasıyla karıştığı kalpazanlık suçundan dolayı şehirden sürgün edilmiş. Diyojen hayatının büyük bir kısmını Atina’da geçirse de doğduğu topraklar ona sahip çıkmış. Onun heykeli, aslında Sinop’un ruhunu anlatıyor. Sade, sorgulayan ve biraz da umursamaz!
DOĞANIN SESSİZ ŞİİRİ
Yolculuğun en huzurlu, en yumuşak durağı Hamsilos. Şehre 14 kilometre uzaklıktaki Türkiye’nin tek fiyordu olarak bilinen bu doğa harikası, bir tablo gibi uzanıyor önünüzde. Yeşil ve mavi birbirine karışıyor ama sınırlarını kaybetmiyor. Burada ses yok. Ağaçların hışırtısı, suyun kıpırtısı… Hepsi bir ritim tutturuyor. İnsan burada konuşmak istemiyor çünkü doğa zaten anlatıyor.
