Nihayet tarihi kavşağa giriyoruz. “Terörsüz Türkiye-TerörsüzBölge” ideali için görünür, görünmez engellere rağmen kat edilen mesafe, artık hukuki çerçeveye kavuşuyor. Esasen Türkiye, farklı tarihlerde de süreli olması kaydıyla “Eve Dönüş veya Topluma KazandırmaYasaları” çıkardı. Ama hiçbirinde örgütün feshi ve silah bırakma aşamasına kadar gelinmemişti. İç ve dış konjonktür de bugünkü kadar uygun bir düzlemde buluşmamıştı.
Düşünün, bundan 23 yıl önce…
Örgüt üyesi olmasına rağmen hiçbir eyleme katılmamış ve gönüllü teslim olmuş kişilere hiç ceza verilmedi.
Örgüt bünyesinde eylemlere katılmış ancak pişmanlık gösterip kritik bilgiler verenlerin cezaları üçte iki oranında indirildi.
Yasa çıktığı tarihte cezaevinde olan hükümlü ve tutuklular da ceza indirimlerinden yararlandı.
Terör örgütünün kurucuları, üst düzey yöneticileri yasanın kapsamı dışında tutuldu.
Ülkeye dönenlere topluma uyum sağlaması için yardımlar yapıldı.
Üretim hayatına katılmaları maksadıyla meslek edindirme kursları düzenlendi.
Eğitim çağında olanlara öğrenimlerini tamamlayabilmeleri için idari kolaylıklar sunuldu.
Demem o ki…
Bu hafta gündeme gelmesi beklenen Çerçeve Yasa sadece ileri doğru atılmış bir adım olacak. Mühim olan, 1970 model Marksist kafanın değişmesi, Türkiye’ye, küresel sistemin gerçekliğine uyum sağlayabilmesi. Daha açıkçası, silahların zihinlerde de bırakılması ve siyaset yapma kanallarının örgütçü dille zehirlenmemesi.
Elbette, geleceğe dönük beklentilerin yönetilmesi için,
1- Kök yasanın yürürlüğe girmesi, 2- Örgütün silah bırakması ve 3- Toplumun ikna edilmesi gerekecek.
***
Unutmamamız gerekiyor ki…
İran rejimi üzerinden kurgulanan “Siyonist Senaryo” yani İsrail faktörünün kullanmaktan vazgeçmediği “Kürtkartı” halâ hassas. Üstelik Kandil baronları, Türkiye-İsrail ilişkilerinin, onlara göre örtülü güç mücadelesinin nereye evrileceğini görme eğiliminde. Buna ilâve olarak, Başkan Trump’ın kasımdaki ara seçimlerde, “topalördek” durumuna düşmesi ihtimaline yatırım yapan odaklar da az değil. Yani… Türkiye için çerçeve yasanın zamanlaması ve kapsamı tam isabet. Kaldı ki toplumsal hazmetme kapasitesi ve sürecin gelişimi netleşmeden İmralı’ya ve örgütün lider kadrosuna “alan açılmaması” doğru bir karar. Birçok şeyi “zamanın ruhunun” belirleyeceği çok açık. “Kazanma-Kaybetme veya Yenilgi-Zafer” ikilemine sıkıştırılmak istenen sürecin akılcı yönetimi, idarenin inisiyatif alma kabiliyeti ve DEM Parti’nin Ekim ayındaki kongresinde alacağı şekil ve takip edeceği yol, Terörsüz Türkiye iradesinin amacına ulaşmasında gösterge niteliği kazanacak.
***
“Sütten ağzı yanan, yoğurdu üfleyerek yer” misali…
Yasanın çıkmasından sonra, Türkiye’ye dönüş kapısı açılanların, özel törenle karşılanması, kitlesel gösterilerle adeta takdir edilmeleri gibi aşırılıklara başvurulmaması veya bu tür girişimlere geçit verilmemesi de sürecin moral kondisyonunu doğrudan etkileyecek. Tabiri caizse artık oyun oynanacak ya da küçük hesapların yapılacağı bir zaman diliminde değiliz. Terör örgütü üyeliği suçunun düşürüleceği, örgüt mensuplarının cezaevinden peyderpey tahliye olacağı, olağan hayata karışmalarına destek verileceği bir dönemdeyiz. Bu nedenle örgüt mantığını, yine örgüt zinciri içinde yeniden bölgesel örgütlenmeye çevirmemeleri görünür gelecekteki hukuk ve idari tedbirlerin hızına ve içeriğine doğrudan tesir edecek.
Bu amaçla…
Koordinasyon Kurulu ile birlikte Takip Mekanizması da oluşturulması… Meclis’in her an devrede tutulması. Sürecin; bürokratik sınırlardan, milletin temsilcilerinin ortaklaşma sınırlarına taşınması… “Büyük Türkiye” hedefinin kilometre taşları olarak kaydedilecek.
Umalım ve dileyelim ki…
Siyaset kurumu kendi iç rekabetini veya çekişmesini Terörsüz Türkiye Projesi’ne yansıtmasın, kısır polemiklerin malzemesine çevirmesin! Eleştirsin, kaygı beyan etsin ama sürece omuz vermekten geri durmasın.
Ve son nokta!
Büyük Türk Milleti’nin vakarı “yanlış yorumlanmasın!” Milletin sinir uçlarına basılmasın, sabır ve içselleştirme gayreti istismar edilmesin!
