“İNSANLAR EL UZATIRKEN HEPİMİZ BAKIYORDUK, HİÇBİR ÇALIŞAN YOKTU”
Yaşadıklarını anlatan Sudenaz Sönmez, “Kaptanı ilk uyardıklarında Mersin Limanı’na kadar duramayacaklarının söylendiğini ve gemi batarken bile hala ‘sakin olun, bir şey yok’ dediler. Batarken ilk terk eden kaptan, yedek kaptandı. İnsanlar el uzatırken hepimiz bakıyorduk, hiçbir çalışan yoktu. El ele tutuşarak birbirimizi çıkardık. Ben Kozanlı arkadaşlarımızla limana inince bayıldım. Kayıplarımızın bulunması öncelik. Hukuki süreç devam ediyor. Cumhurbaşkanımızdan, AFAD’dan, Türk Konsolosluğu’ndan destekleri için ve Kozan Belediye Başkanımız Mustafa Atlı’ya çok teşekkür ederim. Annemi görünce o ağladı, eve çıkınca ben de ağladım” diye konuştu.
Anne Selcan Sönmez, kızına gözyaşları içinde sarılarak, “Kızıma kavuştuğum için çok mutluyum. Ailesini kaybedenlere başsağlığı diliyorum. Biz çok kötüydük, onları düşünemiyorum bile” diye konuştu.
