Her musafaha bir tokalaşmadır. Lakin…
Her tokalaşma musafaha değildir.
Neden? Çünkü musafahayı alışılmış tokalaşmalardan ayıran belirgin unsurlar söz konusu. Elbette, dinî değeri olan bir selamlaşmadan bahsetsek de bu selamlaşmada “samimiyet, güven ve kardeşlik âdabı” vardır. Yani fiziksel hareket aynı olsa da niyet, bağlam ve anlam farklıdır.
Sanırım dikkatinizi çekmiştir…
Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, birlik ve beraberlik çağrısı yaptığı konuşmalarında, “Sıkılı yumruklarla musafaha yapılmaz!” der.
Zira bizim geleneğimizde musafaha, “sevgi ve muhabbeti kuvvetlendiren bir davranış” olarak görülür.
Hatta, hadislerde, “gönülden musafaha eden müminlerin ayrılmadan önce günahlarının bağışlanacağı müjdelenir!”
Hal böyle iken…
Önceki gün TBMM’de eski bir CHP milletvekili için düzenlenen cenaze törenindeki siyasi manzara, iç acıtıcı idi.
CHP’ye yönelik 21 Mayıs’ta çıkan mutlak butlan kararının ardından, Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu ile zoraki Grup Başkanı Özgür Özel, ilk kez bir araya geldi. Daha doğrusu fiili durum yaratılarak yan yana durmaları sağlandı.
Gel gör ki…
Saflar sık değildi. İki tarafın, safları sıklaştırmaya niyeti de yoktu. İnancımıza göre, saf tutanların omuzlarının birbirine değmesi esastır. Omuzların birbirine değmesi ise “eşitliği ve dayanışmayı” simgeler.
Öyle ki…
Saflar arasında boşluk bırakmanın, araya şeytanın girmesine neden olacağı dahi vazedilir!
Bölünmüş CHP’nin, “Parçalanmış CHP’ye” doğru yol aldığı bugünlerde kişisel hesaplaşmaların, sade vatandaşa “iktidar umudu” diye sunulması, “Var Olmanın Dayanılmaz Hafifliğini” çağrıştırıyor.
Açık gerçekliktir… Hayatın bir provası yoktur. Yaşanan her an benzersizdir ve yok olur, geride (varsa) bıraktığınız izler, açtığınız yaralar kalır!
İşte bu yüzden, CHP’de yaşananlar, CHP’li seçmende giderek, “Anlamsızlık, geçicilik ve boşluk duygusunun” yerleşmesine sebep oluyor!
Peki, geriye ne kalıyor?
Parti içi savaşta ağır yara alan CHP, bir mucizeyle toparlanmazsa, “siyasi sela”verilmesi!
